Lukomir NAJ
Podczas naszych podróży często odwiedzamy miejsca „NAJ” w jakiejś kategorii. Tak było i tym razem, kiedy to w trakcie przemierzania Bośni i Hercegowiny przeczytaliśmy o najwyżej położonej wsi. „Jedziemy?” padło pytanie. „Pewnie, że jedziemy”. I tak oto udaliśmy się w kierunku wsi Lukomir.
Lukomir to najwyżej położona wieś
Wioska Lukomir położona jest w górach Bjelašnica na wysokości prawie 1 500 metrów n.p.m. co czyni ją najwyżej położoną wsią w Bośni i zarazem jedną z najbardziej odizolowanych od świata. Prowadzi do niej tylko kamienna droga, która zimą przez zalegającą tam grubą warstwę śniegu jest całkowicie nieprzejezdna.
Jak się tam dostać?
Naczytaliśmy się trochę, że droga do Lukomiru do najlepszych nie należy, a nie poruszamy się podczas naszych road tripów terenówką tylko osobową Skodą Octavia, więc z lekkim deszczykiem emocji ruszyliśmy przed siebie. Podróż do wioski najprościej zacząć od górskiego kurortu Babin do. Kurort to ostatnie miejsce żeby zrobić sobie jakieś zakupy przed podróżą, najlepiej pyszne słodkości z piekarni.
UWAGA! Chodzi o miejscowość u podnóża szczytu Bjelašnica, około 30 kilometrów od Sarajewa. Piszę o tym, dlatego, że na Googe Maps kieruje na wybrzeże, więc moglibyście się zdziwić 🙂
Zjeżdżamy z asfaltu
Z Babin do należy kierować się do wioski Šabići, a dalej odbić na wieś Brda. Do tego miejsca droga jest asfaltowa, mało dziur, jedyny minus to miejscami dość wąska. Zabawa zaczyna się kawałek za Brdą, najpierw wjeżdżamy na drogę szutrową, która później przechodzi w typowo górską kamienistą drogę. W takich warunkach do pokonania jest około 15 kilometrów. Na szczęście nie jest tak strasznie jak można przeczytać w Internecie. Jazda co prawda jest powolna, trzeba uważać na większe kamienie, czasami trzeba jakiś zdjąć z drogi, żeby nie uszkodzić auta, ale krajobraz na około wynagradza każdy trud. Podczas naszej przeprawy mijaliśmy same samochody terenowe przygotowane do dużego off-roadu, chyba mieli jakiś rajd, nasza zakurzona Octavia wyglądała przy nich komicznie, ale dzielnie dawała radę 😉 W końcu dotarliśmy do ostatniej prostej na końcu której majaczył Lukomir. Udało się!
Dzień dobry Lukomir
Samochód porzuciliśmy na wjeździe do wioski, bo w samej wiosce i tak dróg nie ma, no może poza jedną i poszliśmy pozaglądać w różne zakamarki. W Lukomirze ogromne wrażenie zrobiły na nas tradycyjne domy wykonane z kamienia, niegdyś kryte naturalnym gontem zaś dziś w większości pokryte blachą. Ciekawostką jest, że według niektórych źródeł dopiero w 2002 roku doprowadzono do nich elektryczność i wodę.
We wsi oprócz masywnych domów znajduje się również cmentarz oraz maleńki meczet.
Powłóczyliśmy się wśród kamiennych domów, popodglądaliśmy leniwie toczące się życie mieszkańców, więc czas na odrobinę adrenaliny. Mowa o punkcie widokowym, wzniesieniu między wsią, a kanionem. Wdrapaliśmy się na szczyt, podeszliśmy do krawędzi i nogi zadrżały. W dole, 800 metrów poniżej, majaczyło dno Kanionu Rakitnica. Na około nas góry i niebo. Warto przysiąść na chwilę i zatracić się w tej ciszy, popodziwiać majestatyczną przyrodę.
Lukomir nas nakarmi - Jedzenie na szczycie
Zgłodnieliśmy od tych wrażeń, ale czy można coś zjeść w Lukomirze? Na szczęście tak, na samym wjeździe do wioski znajduje się Letnja Basta. Mała rodzinna restauracja serwująca tradycyjne dania kuchni bośniackiej. Skusiliśmy się na zupę fasolową i świeże bułeczki podawane z serem. Ależ to było pyszne!
Jeżeli macie trochę więcej czasu niż my to warto zostać na noc na tym końcu świata, wschód słońca musi być tutaj niesamowity. Noclegi oferuje między innymi wspomniana Letnija Basta. Link do Booking.com: Guesthouse Letnja Basta
Wschód słońca w Lukomirze
Zauroczeni majestatem gór, dzikością wioski, zachwyceni uśmiechami ludzi i co ważne, najedzeni, udaliśmy się w powrotną podróż do cywilizacji. Jeżeli będziecie w okolicach Sarajewa to wygospodarujcie sobie 1-2 dni na trekking wśród tych fantastycznych gór zwieńczony pyszną kawą we wsi Lukomir.
Autor
Podróżnik, bloger, master of technology i siła napędowa do dokumentowania przygód. Dodatkowo wszystko jedzący łasuch dbający o rozwój sekcji “Podróże Kulinarne”. Kiedyś pełnił funkcję skrupulatnego księgowego, ale porzucił tę fuchę, bo kto by liczył kasę, jak można liczyć gwiazdy.
Będziemy tam w sierpniu. Już nie mogę się doczekać 🙂
Ale fajnie 🙂 Zatem bawcie się dobrze Elu 🙂
Wioska wygląda na tyle interesująco, że aż ją sobie dopisałem do mojej listy peryferyjnych miejsc, gdzie da się dojechać octavią 😉 Dzięki za info!
PS. A propos samochodu… chyba dobrze widzę, że też macie kolor beż cappucino? Jeżeli tak, to bardzo przepraszam, ale nie mogę się powstrzymać i muszę pogratulować wyśmienitego gustu 🙂